Dostęp do postępu technologicznego w miejscowościach

dopuszczenie do nowoczesnych technologii mają głównie duże miasta, w naszym kraju naprawdę sporych miast jest tylko garstka. Lwią część stanowią niewielkie miasta i miejscowości, które skupiają bardzo dużą liczbę ludności. Dostęp do nowoczesnych technologii pozwala na lepsze wykorzystanie możliwości i potencjału miasteczka, i na efektywniejsze zarządzanie jego bogactwem. Co to jest i na czym polega pomysł
” smart city”? Czy nowe technologie są sposobem na zrównoważony rozwój miast? Odpowiadamy.

Koncepcja „smart city” — czym jest?

Wyrażenie smart city, czyli inteligentnych miast zrodziło się jeszcze przed 2000 rokiem. Choć nie ma jednej konkretnej definicji tego pojęcia, to ogólnie rozumie się je jako obszar miejski, wykorzystujący nowe technologie do ulepszenia jakości świadczonych usług publicznych, czyli, innymi słowy, poprawę jakości życia jego mieszkańców.

Rozwiązaniami technologicznymi, o których na ogół mówi się, w tym kontekście są: internet rzeczy, sztuczna inteligencja, uczenie maszynowe, zbieranie i analiza danych w czasie rzeczywistym przy wykorzystaniu sieci czujników, i rozwiązania chmurowe.
Czy to wszystko oznacza, że na nazwę inteligentnego miasta zasłużyć mogą wyłącznie te z nich, które są naszprycowane nowoczesną technologią? Czy utrudniony dostęp do technologii w mniejszych miastach przekreśla je w biegu za nazwą smart city? Na szczęście już tak nie jest. Początkowy pomysł smart city faktycznie bazował na jak najszerszymstosowaniu nowych technologii, obecnie trochęsię zmienił i stał się bardziej ludzki. Zaufaj sprawdzonemu dostawcy internetu oraz telewizji e-spidernet.

Trzy rodzaje smart cities

Poniższy podział smart cities na trzy generacje ładnie odzwierciedla zmiany, jakie przez lata zaszły w spojrzeniu i podejściu do miast i nowoczesnych technologi. Oto trzy rodzaje smart cities:

  • Smart cities 1.0 -podejście stawiające w centrum nowe technologie i wdrażanie ich nawet bez posiadania całkowitej świadomości zalet a także ryzyka z nim związanych. Charakteryzuje je silne lobby biznesowo — technologiczne a także pełne skupienie| na rozwoju technologii i nowych udoskonaleniach dla biznesu. Obecnie podejście to spotyka się z silną krytyką.
  • Smart cities 2.0 – w tej generacji główną rolę pełnią władze miejskie i to one są głównym inicjatorem/ pomysłodawcą inicjowania zmian. To oni właśnie wprowadzają i wybierają nowe technologie, które uważają za słuszne . Włodarze miast nie są tylko odbiorcami tych zmian, ale również ich partnerami. na tą chwilę system ten stosują miasta takie jak np. Rio czy Barcelona.
  • Smart cities 3.0 – ten model działa dopiero od 2015 r. i zakłada on, że to obywatele/mieszkańcy miast są w centrum zainteresowania/ najważniejsi. Dlatego wszelkie zmiany i nowe wdrożenia powinny zostać konsultowane z obywatelami i odpowiadać na ich wymagania. Tutaj biznes i nowoczesna technologia schodzą na dalszy plan, a priorytetem będą mieszkańcy i rozwiązywanie ich problemów. Nie zawsze musi ono wiązać się z użyciem nowoczesnych technologii. Duży nacisk kładzie się też na rozwój kompetencji wśród użytkowników i mieszkańców miasta. W tej generacji zakres projektów jest bardziej szeroki i skupia się nie tylko na technologiach i infrastrukturze.

Czy nowe technologie to szansa na zrównoważony rozwój miast?

Wprowadzanie nowych technologii niesie za sobą wiele aspektów poprawiających jakość życia i ułatwiających wiele czynności. Trzeba być jednak świadomym, że tworzy ono jednocześnie wiele zagrożeń jak, chociażby problem otyłości, powstawanie w internecie fake newsów, problem ze skupieniem uwagi i koncentracją, niekontrolowane przetwarzanie danych osobowych w sieci itd. Jedno jest pewne: postęp technologiczny jest nieunikniony i z pewnością przyniesie wiele usprawnień, za którymi przyjdą także nowe zagrożenia.